Een kleine teaser van een van de verschillende driedimensionale sculpturen ontsproten aan ons laatste atelier.

Een kleine teaser van een van de verschillende driedimensionale sculpturen ontsproten aan ons laatste atelier.

- commentaren

Campo Santo

blog.camposanto.com
- commentaren

De derde dimensie, digitaal deel 1

Een inleiding in concreto

De Z-as

De introductie van de Z-as, als aanvulling op de X- en Y-as, ons al bekend uit de tweedimensionale creatie:

  • een punt op het vlak (2D) wordt een punt in de ruimte (3D)
  • de verbinding van twee punten vormt een lijn, de verbinding van drie punten vormt een vlak, meerdere vlakken vormen een volume.

Simpele conventies, snel te begrijpen en toe te passen, worden snel erg complex (denk aan concave vlakken, texturen, rigging, belichting, …)

Google Sketchup

Er bestaat heel wat software voor digitaal 3D-ontwerp, gelegen op een as van simpel tot erg ingewikkeld.

Gelukkig voor ons leken is een van de meest populaire en intuïtieve software-pakketjes tegelijkertijd gratis beschikbaar en erg goed ondersteund (het wordt dan ook uitgegeven door technologie-gigant Google): Sketchup.

We zullen hoofdzakelijk hiermee aan de slag aan, om ons begrip van 3d-ontwerpen op punt te stellen.

De digitale oorpsprong

Ik breng in deze inleiding graag enkele manieren van 3d-creatie onder de aandacht, en verdeel ze voor de goede orde onder in twee categorieën: het 3d-ontwerp dat een compleet digitale creatie is, eventueel wel verwijzend naar objecten in de werkelijkheid, maar er geen directe afspiegeling van: gegrond in de pixels Ten tweede zijn er de digitale driedimensionele creaties die in zekere zin worden ontgonnen uit het echte leven: gehaald uit de aarde.

Voor beide categorieën verwijs ik graag naar creatieve werken, in de beeldende kunsten, animatie, videokunst of op de vele uitgestrekte velden ertussen in — dit om een zicht te krijgen op hoe een technologisch aspect een creatieve vertaling krijgt.

Gegrond in de pixels

Van de grond af opgebouwd met digitale middelen – denk aan een kubus in Sketchup, of de ons al bekende Utah Teapot

Kijk bijvoorbeeld naar de ontregelend doch fascinerende kortfilm The External World van David O’Reilly, en naar zijn oeuvre in het algemeen: hij plaatst zichzelf resoluut in de 3d-creatie, maakt ook te pas en te onpas verwijzingen naar de gereedschappen van die creatie (de hulplijnen voor onze x-,y- en z-as die soms in beeld verschijnen, …), en vindt daarenboven een eigen beeldtaal en interessante stem.

Ook interessant is het Brand New Paint Job project van Jon Rafman – een verzameling digitaal gecreëerde interieurs met als rode draad een digitale herbekleding opgebouwd uit bekende stukken uit de kunstgeschiedenis. Hij speelt hier onder andere met het gemak waarmee we onze 3d-ontwerpen kunnen bewerken – enkele korte commando’s (iets à la Edit > Select All > Change Texture… en je creëert in een handomdraai een bevreemdende omgeving uit wat ervoor een alledaagse kamer was. De achteloze introductie van prestigieuze kunstwerken draagt bij tot diezelfde gedachte.

Heel graag vermeld ik ook voor een zoveelste maal L’Artisan Electronique van de Belgische studio Unfold. Bij Unfold is er steeds een heel interessante wisselwerking tussen ruimtelijke (artisanale) en digitale (electronique) ontwerp en creatie.

Gehaald uit de aarde

Waar het 3d-model een directe weerslag is van een werkelijke tegenhanger, verkregen of ontgonnen door verschillende technologieën.

De videoclip voor het nummer House of Cards van Radiohead, ondertussen al enkele jaren oud, is een mooi voorbeeld van verschillende scanning-technieken. Een object in de ruimte, of de ruimte zélf, wordt als het ware ingescand – veelal gebruik makend van lasers, maar vaak ook van een soort infrarood-registratie. Je kan deze methode vergelijken met hoe een vleermuis dan wel niets ziet, maar ruimtes, afstanden en objecten wel kan waarnemen aan de hand van zogenaamde echolocatie.

In de clip worden drie verschillende methodes van scannen gebruikt, met als resultaat een bevreemdende clip-ervaring, volledig zónder fotografische registratie.

Bekijk de clip hier, en zeker ook de making of hier

Andere manieren van scannen steunen op wel op fotografie: kijk bijvoorbeeld naar hoe de gezichtsmodellen uit het videospel L.A. Noire worden opgebouwd uit enorm veel hoge-definitie camerabeelden:

https://www.youtube.com/watch?v=NTOlEUAtGog

Extra’tje: bloopers gebeuren vanaf dat moment niet enkel meer binnen het rijk van de film

De gratis 123D App suite van het vermaarde Autodesk bevat een applicatie die het proces van 3D from 2D populariseert: 123D Catch. Een 3D-model wordt gegenereerd aan de hand van een collectie foto’s aan de hand van de academisch ontwikkelde Smart3DCapture-techniek. Hier wil ik ook graag een experimentje mee doen.

Verder interessant is het concept van Structure from motion, wat zich vrij laat uitleggen als ‘het verkrijgen van driedimensionele informatie over een ruimte door er doorheen te bewegen.

"Humans perceive a lot of information about the three-dimensional structure in their environment by moving through it. When the observer moves and the objects around him move, information is obtained from images sensed over time."

Een andere bijzonder populaire vorm van ‘driedimensionele’ ruimtelijkheid is Google Street View. De informatie hiervoor wordt verkregen aan de hand van een mobiele, negen-ogige camera, gemonteerd op een wagen, die de hele wereld rondkruist. Goed om weten is dat het hier in feite niet gaat om écht driedimensionele modellen, maar om een vlak panorama dat geprojecteerd wordt op de binnenzijde van een bol, met ons als rondkijkende camera er midden in – een soort faux 3D.

Bekijk zeker het Nine Eyes-blog – wederom van Jon Rafman, de digitale duizendpoot! – waar een collectie gevonden beeldmateriaal (onwillekeurig geregistreerd door de argeloze Google-wagen) transformeert in een documentair essay dat de wereld omvat!

Gescande 3d-beelden (en dan vooral degene door een huis-tuin-en-keuken systeem als 123DCatch) hebben, zoals je ondertussen al wel gemerkt zal hebben, nog steeds een soort onvolmaakte esthetiek. De randen zijn hobbelig waar ze haarscherp zouden moeten zijn, de gebouwen lijken op het punt te staan om te smelten:

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/13/DSM_construction_site.jpg/600px-DSM_construction_site.jpg

Deze esthetiek, gecombineerd met een soort objectiviteit (ze zijn computergegenereerd en dus niet door een alwetende, gevoelige mensenhand gemaakt – er zit geen ‘expressie’ in), maakt dat de 3d-scans een onderwerp bij uitstek zijn voor de digitale kunstenaar. Bekijk volgende video van Jon Rafman (wie anders dan): You, The World and I. Merk op hoe hij een hyperpersoonlijk relaas weet te linken aan bijzonder vreemde en op een manier ‘algemene’ beelden, de aarde volgens het computeroog.

Dit was deel 1 van de ‘derde dimensie’-inleiding, deel 2 en 3 volgen gezwind.

- commentaren

Interview en fotoreportage over wonen en werk van Holm Friebe, woonachtig in Berlijn en schrijver van We Call It Workeen boek dat zich bezighoudt met de toekomst van werk in een steeds verder doorgedreven digitale wereld.

Neem een kijkje via Freunde von Freunden

- commentaren

MV Digi

mvdigi.tumblr.com
- commentaren

Rafel

mytextiel.tumblr.com
- commentaren

Online tentoonstellen: een overzichtsbericht

Een inleiding

De voorlaatste module, Online tentoonstellen, zit er na de les vandaag alweer op. We maakten gedurende enkele weken kennis met het internet ‘at large’: hoe het evolueerde van een beperkt universitair kennisdelingsmechanisme naar een 1 op 1 schaalmodel van onze maatschappij dat boven ons hangt als een wolk van ruis, waar we niet alleen onze informatie, maar ook ons wel en wee en dat van anderen op delen en volgen.

We bekeken de evolutie van het net volgens drie assen in de tijd: de kennis, de idealistische en de commerciële. Hoe deze assen gelijk liepen dan wel botsten, ze gepuncteerd werden door een eerste dot com bubble en het hoe huidige landschap — enkele internetreuzen (Facebook, Google) kopen kleinere en populaire start ups op voor buitenissige bedragen – het schouwtoneel kan vormen voor een tweede.

We maakten ook kennis met een broeiende onderstroom die binnen de evolutie van het net steeds aanwezig is geweest: die van een vrije verspreiding en productie van software en programmeercode – de zogenaamde open source – en, recenter, die van een decentralisering van het net.

Schermafbeelding van enkele slides gebruikt in de technische, maar erg intelligente presentatie van young-open-source-maverick @fat

Online tentoonstellen

Vervolgens gingen we zelf aan de slag: we brainstormden over wat we op deze korte tijdspanne konden bewerkstelligen, deelden de kennis die we al hadden en informeerden naar degene die we zouden willen leren kennen. Een rode draad was het achterliggende idee om op een efficiënte en minimalistische manier ons werk, onze werkprocessen of de zaken die ons inspireerden, te tonen en delen.

We keken naar interessante expositie-formaten als Coffeeklatsch, Freunde von Freunden en Varsity Bookmarking, naar portfolio-systemen als Cargo, Indexhibit en Kirby en durfden soms zelfs een blik werpen op de broncode van webpagina’s.

We merkten op hoe mensen inspiratie uit ‘stromen’ op het net kunnen halen: gecureerde platformen als butdoesitfloat, It’s Nice That of algemenere (eco)systemen als tumblr, Pinterest en zelfs Evernote.

We zagen ook talloze portfolio’s van allerlei slag: de website van het Belgische Unfold diende als vehikel voor het uitleggen van begrippen als thumbnail en tags (i.e. labels), al de rest toonden de talloze manieren van exposeren en delen.

mijn.tumblr.com

Uiteindelijk kwamen we bij tumblr terecht als een goed instapmiddel in de wereld van publiceren, posts en follows. De drempel is laag genoeg om snel aan de slag te kunnen, maar de layout- en structureer-mogelijkheden zijn bijzonder groot als je je beknot voelt in de basis-opties (hiervoor verwees ik vaak heel onbescheiden naar mijn persoonlijke tumblr-blog).

Het resultaat: iedere leerling heeft zijn eigen tumblr-blog in gang getrapt, esthetische keuzes gemaakt over de weergave ervan, en inhoudelijke keuzes over wat er in hemelsnaam op moet komen. De een focuste resoluut op het tonen van eigen werk, de ander toonde eerder een losvast beeld van life at the art academy, nog iemand focuste meer op de persoonlijke werkprocessen.

Straks gaat de laatste les van start, bespreken en bedenken we nog wat, en bezoeken we nogmaals elkaars online tentoonstelling.

- commentaren